Het is gek hoe sommige mensen nooit helemaal verdwijnen. Zij was zo iemand. We leerden elkaar kennen in mijn studententijd. Alles voelde toen sneller, lichter, alsof niets echt vast hoefde te liggen. We zagen elkaar vaak, maar nooit met grote verwachtingen. Geen labels, geen plannen, gewoon momenten die vanzelf ontstonden.

En toch… had het iets. Zij had iets. Niet alleen hoe ze eruitzag, maar hoe ze binnenkwam. Zelfverzekerd, een beetje speels. Ze kon me aankijken op een manier waardoor de rest van de kamer even wegviel. Alsof we een soort stille afspraak hadden die niemand anders begreep.

Na die tijd zijn we elkaar een beetje kwijtgeraakt. Geen ruzie, geen einde. Gewoon… het leven dat doorging. Nieuwe steden, andere mensen, andere vlammen, andere fases. Maar af en toe denk ik nog aan haar.

Meestal onverwacht. Als ik langs een plek kom die me aan toen doet denken, waar we het deden of een liedje hoor dat we vaak draaiden. En soms, als ik eerlijk ben, zoek ik haar nog wel eens op. Zoek ik die momenten op, zoek ik die muziek op. Herbeleven.

Of ze nog steeds dezelfde glimlach heeft. Of ze veranderd is. Of ze nog steeds dat beetje ondeugends in haar ogen heeft dat me toen zo aantrok. En ja… soms ga ik daar iets te ver in.

Dan stel ik me voor hoe het zou zijn als we elkaar nu weer tegen zouden komen. Niet als studenten, maar zoals we nu zijn. Met alles wat we hebben meegemaakt, maar misschien nog steeds diezelfde klik en met de ervaring van nu….

Zou het er nog zijn? Of blijft het juist zo bijzonder omdat het toen was? Ik weet het niet. Wat ik wel weet, is dat het nooit zwaar voelt. Geen spijt, geen gemis. Meer een soort nieuwsgierigheid. Een herinnering die blijft hangen omdat die fase van mijn leven zo vrij voelde. En misschien zoek ik haar daarom nog wel eens op. Niet per se om haar terug te vinden. Maar om even terug te zijn in dat gevoel.