Niet op die zware manier van vroeger, maar meer… nieuwsgierig. Licht. Alsof je je afvraagt hoe iemand verder is gegaan nadat jullie verhaal stopte. En bij haar is dat gevoel net iets sterker. Misschien omdat ik weet hoe ze kan zijn als ze écht geniet van het leven. Ze had altijd al iets ondeugends over zich. Niet overdreven, niet gespeeld, gewoon een bepaalde blik in haar ogen. Alsof ze precies wist wat ze deed, en er ook van genoot om je een beetje uit balans te brengen.

En eerlijk? Ik vraag me af of ze dat nog steeds heeft. Of ze nog steeds zo kan kijken, net iets te lang, met een halve glimlach die meer zegt dan woorden. Of ze nog steeds die energie heeft waardoor een simpele avond ineens verandert in iets dat je niet meer vergeet. Ik denk het wel.

Ze was nooit iemand die half leefde. Alles wat ze deed, deed ze met volle aandacht. Of het nou een spontaan plan was, een goed gesprek, of gewoon samen ergens zitten zonder dat er iets gezegd hoefde te worden, ze maakte er altijd iets van. En soms vraag ik me af hoe dat nu is.

Of ze nog steeds zo makkelijk lacht. Of ze nog steeds mensen om zich heen heeft die haar uitdagen, die haar begrijpen, die haar laten stralen zoals ze dat verdient. Want als ze zich goed voelt, dan zie je dat aan alles. Aan de manier waarop ze beweegt.
Praat. Kijkt.

Ze had een manier om een ruimte binnen te lopen en zonder moeite de aandacht te trekken, zonder dat ze daar haar best voor deed. Gewoon omdat ze zichzelf was. En misschien is dat wel wat ik het meest hoop: dat ze dat nooit is kwijtgeraakt. Dat ze nog steeds geniet, misschien zelfs meer dan toen. Dat ze nieuwe herinneringen maakt die net zo intens zijn als die we samen hadden, of misschien nog beter.

Soms moet ik glimlachen als ik eraan denk hoe het tussen ons ging. Hoe iets kleins ineens kon omslaan in iets spannends. Hoe een onschuldige afspraak nooit echt alleen "onschuldig" bleef. Dat zat gewoon in ons.

En ergens denk ik dat dat ook gewoon in haar zit. Dat ze nog steeds diezelfde energie heeft. Dat mensen om haar heen dat ook voelen. Dat ze nog steeds een beetje gevaarlijk leuk is om mee om te gaan. Op een goede manier. Niet verkeerd, niet zwaar, gewoon… levendig. Echt.

En het gekke is: het voelt goed om dat te denken. Er zit geen jaloezie meer in. Geen spijt. Alleen een soort waardering voor wie ze was, en waarschijnlijk nog steeds is. Dat ik haar heb meegemaakt in een fase van haar leven waarin alles net iets intenser voelde. Dat ik haar heb gezien zoals ze echt was. En dat ik nu alleen maar kan hopen dat ze dat nog steeds durft te zijn. Misschien nog vrijer. Nog meer zichzelf. Nog meer in het moment.

Soms stel ik me voor dat ze ergens zit, lachend, misschien een beetje uitdagend zoals altijd, en dat iemand tegenover haar zit die precies voelt wat ik toen ook voelde.

En eerlijk? Dat vind ik eigenlijk alleen maar mooi. Want als iemand het verdient om zo te leven, vol, speels, een beetje ondeugend en helemaal zichzelf, dan is zij het wel. En misschien denk ik daarom nog wel eens aan haar. Niet omdat ik terug wil. Maar omdat ik benieuwd ben… hoe ze nu straal.