Bijpraten

Ze zouden "gewoon even bijpraten". Dat was het plan. Een drankje, een beetje lachen om hoe het vroeger was, en daarna ieder weer hun eigen kant op. Volwassen, netjes… afgesloten hoofdstuk.

Maar zodra ze tegenover elkaar zaten, voelde het anders. Alsof er niets veranderd was. Dezelfde blikken. Dezelfde kleine glimlach die net iets te lang bleef hangen.

"Dit was misschien geen goed idee," zei ze half lachend. Hij haalde zijn schouders op.
"Of juist wel." Nog één drankje werd er twee. Twee werden er drie.

Op een gegeven moment zaten ze niet meer tegenover elkaar, maar naast elkaar.
Iets dichter dan nodig was. "Dit is precies waarom het toen misging," fluisterde ze.
"Of waarom het zo goed was," antwoordde hij. Even werd het stil. En zonder dat iemand het echt uitsprak, wisten ze allebei: dit liep uit de hand.

Toen ze uiteindelijk opstonden om te gaan…liepen ze dezelfde kant op. Alsof dat altijd al de bedoeling was geweest.